Er staat geen leeftijd op

Ik geef het toe, de meeste van de klanten die ik tot nu toe had, waren niet meer van de jongsten. Ik krijg veel wijze mensen aan het woord. Doorgaans is het de dochter die contact met me opneemt: Kan ik ook zo’n Udocu bestellen voor een ander? Of: Interviewt u ook oudere mensen? Natuurlijk. Graag. Mensen die een lang leven hebben geleid, hebben veel te vertellen. Keer op keer denk ik: zo wil ik ook oud worden. Soms zijn emotioneel, soms zijn ze aanvankelijk wat voorzichtig, maar altijd blikken we samen een babbel in die ik zelf uitermate boeiend vind. Die gesprekken zijn ook voor mij een geschenk. Ik ben blij dat ik iets voor een ander kan betekenen, los van de leeftijd. Vaak zetten al die wijze mensen me ook aan het denken. Over wat ik met de rest van mijn jaren wil doen bijvoorbeeld. Udocu is één ding. Als de bestellingen blijven binnenkomen, zeer graag.

Om de 5 jaar

Ik interview ook jongere mensen. En ik hoop dat hun aantal toeneemt. Onlangs sprak een jonge dertiger me aan. Hij vertelde dat ik een vriend van hem had geïnterviewd en dat hij heel tevreden was over het resultaat. Toen hij de naam van de betrokkene noemde, zei ik: “Lief dat je dat zegt,” zei ik, “maar laat me toe om er het mijne van te denken. Want ik heb het gesprek nog niet eens gemonteerd. Hij heeft nog niets gezien.” De jongeman knikte. “Ik weet het, maar hij vond het zo zalig om gedurende enkele uren bevraagd te worden. Hij vertelde me dat hij niet alleen aan het denken werd gezet, hij hoorde zichzelf verrassende antwoorden geven en kwam tot inzichten die voor hem heel interessant en waardevol waren.  Hij zei me dat hij diezelfde oefening om de 5 jaar wil herdoen.”

Iedereen zou er recht op moeten hebben

Ik snap hem. Ik zeg niet dat ik met therapie bezig ben. Maar in dagelijkse gesprekken stellen we mekaar al bij al weinig vragen die ertoe doen. Het is niet dat ik zo’n geweldige vragen stel. Maar ik stel wel gedurende enkele uren aan de lopende band vragen. Waardoor je gaat nadenken over zaken waar je doorgaans niet over nadenkt. Dat doen we niet in het dagelijkse leven. Soms zijn er vragen die je je naasten niet stelt, uit vrees hem of haar te kwetsen en meestal gaat het leven gewoon zijn gang. Daar hoort vragen stellen over wie de ander echt is doorgaans niet bij. Udocu is ook het spel van vragen en antwoorden. Hardop antwoorden op een vraag waar je misschien al wel eens in stilte hebt nagedacht is anders. Gewoon al moeten met woorden formuleren wat je denkt, is een oefening waar je geest van uitgedaagd wordt. Het is een ervaring waar iedereen recht op zou moeten hebben.