Misschien liet het leven je nog niet toe om bepaalde vragen te stellen

Of het nu een regisseur, een schrijver of een acteur is, vaak hoor ik zij die broeden op een ei zeggen dat ze naar de wereld kijken in functie van wat ze te vertellen hebben. Zoals een moeder die een kind verwacht ook anders door het leven gaat. Zijn ze iets over agressie aan het maken, zullen ze speciaal oog hebben voor geweld en geweldenaars, hebben ze het over een soort lichtheid die veel te zeldzaam geworden is in onze wereld, gaan ze beter letten op de bloemetjes en de bijtjes, de blauwe hemels, een lachend kind of een pasgeboren lammetje dat tegen zijn mama schaap aanleunt. De ooi, jawel.

En zo ben ik al jaren alles aan het aanstippen wat met herinneringen te maken heeft,  met mensen die op zoek zijn naar zichzelf, met mensen die niet kunnen praten of zich slecht voelen omdat er zoveel ongezegd is gebleven. De reden daarvoor zal wel ergens in mijn eigen verleden liggen. 

Udocu was eerder al een project in de roman die ik aan het schrijven ben

Mijn ouders blijven spoken in mijn geheugen, al het ongezegde dat wellicht nooit een obstakel had gevormd hadden ze het eerder opgeruimd. Goeie mensen, daar niet van. Doodgoeie mensen. Maar zoals alle levende wezens moesten ze ook het leven in zonder gebruiksaanwijzing. Maar juist doordat er zoveel verleden is waar ik persoonlijk mee worstel, ben ik met Udocu begonnen. Ik zat al meer dan een decennium met dat project in mijn hoofd. Het hoofdpersonage in de roman die ik al een jaar of tien aan het schrijven ben, startte eerder de fictieve versie van Udocu op toen hij zijn job in de mediawereld kwijt geraakte. Toen hetzelfde me jaren later overkwam, besloot ik om hetzelfde te doen.

Een boek kan je liggen omdat het precies vertelt wat je nodig hebt

Udocu is er nu, maar ik blijf passages aanstippen die me helpen om te begrijpen waar ik mee bezig ben. Gedachten, fragmenten ook die aan een ander duidelijk kunnen maken wat ik doe en wat dat voor mijn klanten kan betekenen.  Momenteel ben ik 'Wild van een woeste droom' aan het lezen, het nieuwste boek van de Duitse schrijfster Julia Schoch. Ik was immers redelijk wild van haar vorige: 'Het liefdespaar van de eeuw'. Haar nieuwste is iets minder, iets minder samenhangend, iets minder meeslepend, iets minder herkenbaar ook. Een boek kan je liggen omdat het precies vertelt wat je nodig hebt op het moment dat.je het leest. Vandaar dat je soms helemaal weg kunt zijn van een verhaal dat je tien jaar later niets meer zegt of omgekeerd.  Maar 'Wild van een woeste droom' mag me dan minder meeslepen, er staan toch passages in die ik gretig aanstip. Zoals deze.

Zo vertelt het hoofdpersonage hier dat het haar spijt dat ze niet beter heeft geluisterd naar de danser bij wie ze eerder logeerde. Als ze later haar verblijf bij hem voor de geest tracht te halen, ontbreekt het haar aan informatie waarmee ze haar herinneringen kan spekken. "Er zijn zoveel verhalen waar je niet in duikt. Omdat je te moe bent of het te druk hebt ùet andere dingen. Louter gemiste gesprekken die je niet kunt inhalen," zegt ze op pagina 132.

Misschien laat het leven je niet toe om de vragen te stellen 

En ja, dat stipte ik aan. Waarom? Omdat ik wel naar de verhalen luister die jij misschien gemist hebt omdat je destijds vergat de vragen te stellen. Misschien liet het leven je niet toe om die vragen te stellen. Je was de ouder die zoiets niet aan zijn of haar kind durfde te vragen. Of het kind dat bang was om iets te vragen wat je mama of papa niet op prijs zou stellen. Terwijl hij of zij misschien blij was geweest, had je die last van zijn of haar schouders gehaald. Als je nu een uitgebreid gesprek met jezelf laat vastleggen, geef je ongetwijfeld antwoorden op vragen die ooit zullen komen. Misschien ben je de antwoorden tegen die tijd vergeten, misschien vind je het dan moeilijk om ze uit te spreken of misschien wil je ze bij leven niet uitspreken, maar wil je dat na je dood je geliefden wel van jou te horen krijgen wat je toen niet gezegd kreeg.

Er zijn wel meer redenen om een 'Udocu' op te nemen.... Ik ga mijn gedachten daarover iets vaker met je delen.